In het najaar van 2008 werd door een aantal leden aan het bestuur gevraagd of het niet mogelijk was om een reis naar Spanje te organiseren. Het bestuur heeft dit idee opgepakt en is aan de slag gegaan. In januari 2009 werden de plannen concreet en is een enquête onder de leden uitgezet om te zien of er voldoende deelnemers waren. In februari was bekend hoeveel mensen waren geïnteresseerd en zijn de nodige stappen ondernomen om te komen tot afspraken met de diverse partijen. In mei was het hele plan klaar, hadden zich 14 mensen aangemeld en is overgegaan tot het boeken van de reis en afspraken maken met een zustervereniging in Malgrat. Hieronder een reisverslag van deze Boule-vakantie.
Op 25 september 2009 hebben de deelnemers aan de reis zich om circa 12.30 uur verzameld bij de McDonalds-vestiging bij de autoboulevard in Hoensbroek. Dit was de instapplaats. Om 13.30 uur arriveerde de bus die ons allen naar het Spaanse Malgrat zou brengen. Zodra we onderweg waren vertelde Herman dat het bestuur dankzij de leden gratis mee was. Grapje!!!!! Na enkele stops werd het al snel avond. In de bus werd een film getoond over een alcoholist die een meisje had doodgereden, hetgeen bij een aantal mensen wat frustraties opriep. Na de film werd nog een keer gestopt en probeerde iedereen zo goed en zo kwaad als dat ging te slapen. Hierbij mag worden gezegd dat er een aantal personen waren die daar totaal geen moeite mee hadden gezien het geluid dat ze produceerden. Rond 5.30 uur werden we bruut wakker gemaakt door de buschauffeur. We gingen nog even stoppen en er zou iemand aan boord komen die een en ander kwam vertellen. Schijnbaar was de afspraak niet goed gemaakt of had de persoon in kwestie de wekker kapot, want na een half uur wachten was hij er nog niet. Toch mocht dit de pret niet drukken. Eenmaal gearriveerd vertelde hij enkele zaken waar wij niet echt in geïnteresseerd waren. Eindelijk werd weer vertrokken en arriveerden we om 7.30 uur bij het hotel. Onze bagage konden we voorlopig in de bagageruimte opbergen en om 8 uur konden we aan het ontbijt. Afgesproken werd dat we na het ontbijt naar Pim zouden gaan. Pim was een Limburger uit Stein, die in Malgrat een strandtentje exploiteerde. Voordat we weg gingen werd nog eerst de korte broek aangedaan en de boules opgehaald in de bagageruimte. Vervolgens op naar Pim voor een potje …. juist ja Jeu de Boules. En daar hebben we 17 uur voor in een bus gezeten?
Rond 13.00 uur zijn we terug gegaan naar het hotel om de sleutel op te halen, iets op te frissen, te slapen of zoiets. Een van de leden was bij aankomst in de bagageruimte plots zijn jasje kwijt. Schandalig, wie doet nou zoiets? Een jasje ontvreemden. Verdorie nog eens aan toe! Maar uhhh was dat jasje echt wel gejat of had de persoon in kwestie iets vergeten? Om 16.00 uur zouden we ons weer treffen bij Pim en rond 19.00 uur keerden we terug naar het hotel. Om 19.30 uur werd verzameld in de ruimte voor de eetzaal, zodat we enigszins gezamenlijk naar binnen gingen en we dus bij elkaar aan tafel zaten. Deze eerste keer ging dat een beetje mis doordat de chef van de bediening niet echt mee werkte. Dus zaten we een beetje verspreid. Maar daar werd door ons een oplossing voor bedacht, zodat we voor de volgende dagen wel bijeen zaten. Na het avondeten werd afgesproken om in de hal van het hotel te verzamelen om te samen op een terras nog even een consumptie te nuttigen. Plots riep iemand in de groep: “Jij ouwe snoeper”. Voor wie was dat bedoeld? Waarom? Hierop hebben we geen antwoord gekregen.
Tegen 22.30 uur begon hier en daar al iemand heel erg moe te worden en ging de een na de ander terug naar het hotel om te genieten van een welverdiende nachtrust.
Zondagmorgen is Herman om 6.30 uur opgestaan om om 7 uur de H.Mis te bezoeken namens alle meegereisde zondaars van de JBC. Dat heeft hem zowat anderhalf uur gekost. Om 9 uur werd ontbeten en na zich verzameld te hebben in de hal ging men richting het treintje dat een rondrit door Santa Susanna maakte. Helaas was het treintje al veel te vol en besloten we te wachten op het volgende, dat volgens de mevrouw achter het loket over 30 minuten zou komen. In de tussentijd hebben we ons geamuseerd met het applaudisseren voor een aantal kinderen, dat onder politiebegeleiding met hun ouders een fietstocht ging maken. Maar in Spanje hebben ze andere minuten dan wij Nederlanders. Na 45 minuten kwam het treintje eraan en was de rij wachtenden opgelopen tot een aantal dat niet in het treintje paste. Wij stonden vooraan dus voor ons geen probleem. Dat hadden we ten minste gedacht! Helaas bleek dat de mensen die er stonden schijnbaar weinig waarde hechten aan gedragsregels en al snel ontstond er ergernis. Het ging zelfs zover dat 2 mannen elkaar te lijf wilden gaan. “Ik trek je de snor uit” schreeuwde de een en de ander ging meteen in de gevechtshouding staan. Uiteindelijk hebben zich een paar leden van de JBC ontfermd over de kemphanen en hen weten te bedaren. Voor het overige was het ritje met het treintje wel leuk en heeft een ieder kunnen geniet van de uitzichten, bijzondere gebouwen en mooie planten. Eenmaal terug werd een wandeling gemaakt naar het oude Malgrat. Jan had verteld dat je daar een heerlijk stukje aardbeiengebak kon eten. Nou dat wilde de groep wel eens proeven. Zo gezegd zo gedaan en jawel hoor dat gebak was super. Na deze heerlijk versnapering ging de groep weer richting Santa Susanna over de boulevard. De dames konden het niet laten om regelmatig de een of andere winkel in te duiken. In de nabijheid van het hotel streek de groep uiteindelijk neer op een terras en werd een lekker koele blonde verorberd. ’s Avonds werd het terras van hotel Indalopark bezocht. Maar wat gebeurde daar toch? Had iemand de verkeerde pilletjes genomen? De altijd zo rustige … stond plots te springen en te dansen op de dansvloer en als klap op de vuurpijl bracht hij aan onze tafel ook nog eens een paaldansact ten uitvoer. Wie had dat ooit gedacht. Wat een verrassing! Ole! Maar wie was nou die paaldanser? Ger, Jan, Jo, Jos, Hein, Chris, Herman? Nadat de show was afgelopen, werd een ander terras bezocht en wat gebeurde daar? Had iemand te veel Sangria gehad? Woehoe Josje. Ik denk dat ik zat word. En wat een pret. Lachen gieren brullen. Maar al met al alweer een supergezellige avond.
Maandagmorgen 9 uur. Na een heerlijk ontbijt wordt overlegd wat vandaag te doen. Nou laten we er een relaxdag van maken. De dames gaan gezellig wat winkelen en de heren verzamelen zich bij Pin om lekker een partijtje te boulen. Na een pauze en een San Miguel besluiten enkele mannen om te gaan genieten van de zon op het strand. Inmiddels zijn de dames ook terug en vergezeld Marlies Jos op het strand. Er zijn al een stuk of drie Thaise schonen langs gekomen met de vraag: “Massage?”. Als er weer eentje langs komt en dezelfde vraag stelt besluit om Marlies zich eens lekker te laten verwennen. Gespannen kijken de mannen toe en uiteindelijk besluit ook Ger zich eens lekker te laten masseren en vervolgens ook Herman. Goh, wat was dat lekker. Na het avondeten verzameld de groep zich weer in de hal van het hotel en gaat men naar het terras waar men steevast elke avond beland. Die kelner Gaston is zo’n sympathieke kerel, dus daar bevalt het wel. Maar wie waren die avond toch die 2 blonde schonen die 14 man bezig hielden. Niemand die daar het antwoord op wist, maar het was duidelijk dat de dames genoten van alle aandacht van het publiek op het terras. Om 23.00 uur ging de groep terug naar het hotel, omdat daar een Brazilian Night show was. Gezamenlijk kwam men tot de conclusie dat dat best “lekkere vutjes” waren. Om middernacht was de show afgelopen, dronk ieder zijn glas leeg en werd de hotelkamer aangedaan voor de nodige nachtrust, want de volgende dag zouden we naar Barcelona gaan.
Dinsdagmorgen was iedereen om 8.45 uur in de ontbijtzaal, werd ontbeten en vervolgens trok de meute in de richting van het station. Om 9.41 uur zat iedereen in de trein richting Barcelona. Daar kwamen we aan omstreeks 11 uur. Allereerst werd het Hardrock café bezocht. Daar hingen een aantal relikwieën van beroemdheden zoals Keith Richards, Madonna, Elvis en vele anderen. Na een korte koffiepauze slenterde de groep over de Ramblas. Iedereen vergaapte zich aan alles war daar te zien was. Ook de aan de zijkant gelegen markt werd bezocht, die heel kleurrijk was ingericht. Aan het einde van de Ramblas werden we aangesproken door een jonge dame die ons adviseerde de rondritbus door de stad te nemen. Deze buslijn had een oostelijke en een westelijke route en met het ticket kon je op beide routes in en uitstappen waar je maar wilde. Dit werd dan ook gedaan en werden een kasteel, Nou Camp, de Sagrada familia en Parc Gruell bezocht. Om 18.30 uur was de groep terug bij het station en werd ingestapt in een overvolle trein, nadat Annie nog in de stationshal was aangevallen door een agressief toegangspoortje. Terug in het hotel kon om 20.45 uur weer worden genoten van het avondeten in buffetvorm. Allerlei gerechten lagen weer te wachten op de hongerige meute. Na het eten werd nog kort een bezoek gebracht aan het terras, maar rond middernacht was iedereen doodmoe. Een zware maar leuke dag ging weer ten einde. Maar een vraag bleef nog bij iedereen door het hoofd spoken. Hoe zat dat nou met die dertiende man die dag?
Woensdag werd uitgeroepen tot lummeldag na de inspanningen van de dinsdag. Dus werd na het ontbijt Pim weer vereerd met een bezoek, nadat in een winkel twee kranten waren gekocht. De dag was een echte luierdag want er werd wat gekletst, gelachen en gebouled. Om 17.15 uur ging iedereen terug naar het hotel. Lekker even douchen, slapen of TV kijken en zoals afgesproken verzamelen om 19.30 uur in de hal bij de eetzaal. Na het avondeten werd, hoe kan het ook anders, een terrasje gepikt. Om 23.oo uur gingen we naar het hotel, waar in de bar een Tropical Show zou worden gegeven. Wat een aanfluiting zeg! Voordat we goed en wel waren gaan zitten, hadden de danser en danseressen na een dansje al een pauze van 5 minuten. Na de pauze nog een dansje en toen was het al “Tot ziens”. Een biertje nog maar bestellen dan? Nee dat kon ook al niet meer. Voor de groep dus de laatste keer dat voor iets dergelijks naar het hotel werd gegaan. Nee, dan was ons terras toch wat beter.
Donderdag besloten de mannen te voet over het strand naar Pineda te gaan, daar een consumptie te nuttigen en daarna terug te lopen. De vrouwen gingen winkelen in oud Malgrat. ’s Middags werd Pim weer met een bezoek vereerd en werd gebouled. Na het avondmaal werd het terras bezocht waar onze favoriete kelner Carlos uhhh… Gaston rondliep. De avond werd kleur gegeven door een zanger die iedere avond ongeveer hetzelfde repertoire zong. Inmiddels hadden Ger en Truus een afspraak gemaakt dat Truus Ger zou leren dansen en dat Ger Truus zou leren boulen. De eerste dans zou de tango zijn en toen Wilma ging vragen om een tango, kreeg ze als antwoord: “Nein manana”. Dus werd besloten dat we vrijdagavond terug zouden gaan, zodat Ger zijn eerste dansles van Truus zou krijgen.
Vrijdagmorgen tijdens het ontbijt werd gevraagd wat die dag de activiteit zou zijn. Voorgesteld werd dat iedereen zijn eigen gang zou gaan. Herman en Wilma besloten naar oud Malgrat te lopen en daar wat te winkelen, een ijsje te eten en daarna naar Pim te gaan. Meteen sloot zich het merendeel van de groep bij dat idee aan. Vrije invulling, ieder zijn eigen weg gaan? Hihihi. Dit gaf wel aan hoe de sfeer in de groep was. Rond 17.00 uur werd weer teruggegaan naar het hotel, want de koffers moesten hoe spijtig ook worden gepakt en om 19.30 uur het avondmaal verorberd. Rond 21.00 uur werd verzameld voor een laatste avond op het terras bij Gaston. De avond stond in het teken van de danskunsten van Truus en Ger. Jan ging tijdens de dans collecteren, maar waarvoor ook alweer? Voor een extra rondje voor ons, Jan? Ook werd die avond steeds de Yell uitgeschreeuwd op het teken van Wilma. Dit resulteerde er uiteindelijk in dat de zanger Wilma bestempelde als “Sexy mama”. Onze yell hoe ging hij ook alweer? Een twee drie, Oleeeeeeee!
Zaterdagmorgen werden na het ontbijt de koffers naar de bagageruimte gebracht en haastte iedereen zich naar Pim, waar een super mêlee werd gespeeld. Het toernooi kon echter niet beginnen alvorens onze jarige Truus werd bezongen. Uit 13 kelen klonk het Lang zal ze leven en werd Truus hartelijk gefeliciteerd. Pim bracht haar zelfs nog een alcoholische versnapering ter ere van haar verjaardag. Om 17.00 uur waren 5 partijen gespeeld en kon de balans worden opgemaakt. Koningin en koning van Spanje 2009 waren respectievelijk Annie en Chris. Dit houdt natuurlijk wel in, dat als we volgend jaar weer gaan, zij de groep moeten trakteren op vlaai. Ben benieuwd hoe dat zal gaan. Na de bekendmaking van de winnaars ging iedereen naar het favoriete terras om wat te eten. Nadat de honger was gestild liepen de vakantiegangers naar de bagageruimte in het hotel om zich op te frissen en om te kleden. De vakantie was haast voorbij en we maakten ons op voor de terugreis naar Nederland. Alle koffers moesten uit de bagageruimte met de lift worden vervoerd naar de hal bij de receptie. Maar wat gebeurde er toch? Hoe zag Chris eruit? Een bebloede hand. Ruzie gehad Chris? Met het koffer? O jeetje zeg dat zag niet echt fijn uit. Snel naar de toiletruimte om de wond te verzorgen. Om 20.10 uur trok de groep naar de achterkant van het hotel, alwaar de bus zou stoppen. Iets na 20.30 uur arriveerde de bus en kon de meute instappen. Verzorgd door de host Khalid, een geweldenaar, werd de thuisreis aanvaard. De andere dag ’s middags rond 13.30 uur werd iedereen verwelkomd door diegene die hen zou komen ophalen. Nog een keer als afscheid dan maar de yell. Oleeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!!!!
De deelnemers aan deze vakantie kunnen terug kijken op een 10 dagen durend feest.
